Niet te geloven!
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Gideon en Anki
12 Oktober 2005 | Ghana, Accra
Het is even een tijdje geleden, maar dan hebben we ook weer heel wat te vertellen!
Vrijdag 7 oktober:
We krijgen steeds meer inpatients, en dat is natuurlijk erg leuk! Nu is Katherine dus regelmatig op outreach, maar wij blijven steeds meer in de Rehab. Dit vinden we erg fijn, ons eigen plan kunnen trekken en de kinderen behandelen. Wel hebben een vertaler nodig, de zuster die altijd in de Rehab is heeft vakantie en Auntie Florence gaat altijd mee op outreach. Nu hebben we een meneer van de workshop die ons helpt; brother Bright. Hij is echt heel erg aardig en vindt kinderen zelf ook heel erg leuk.
Op vrijdag kwam een vrijwilligster vanuit NL ons bezoeken, Margreet uit Groningen. Ze doet nu 5,5 week vrijwilligerswerk en daarna gaat ze nog 3 weken rondtrekken. Ze woont in een gastgezin een paar dorpen verderop, maar hier in Duakwa heeft ze meer te doen in de kliniek, vandaar dat ze hier komt werken. Ze zit dus in een gastgezin, met alleen maar Ghanees eten, ook het brood. Ze heeft met ons geluncht en vond het erg lekker om NL-brood te eten (wat wij in Accra halen) en ook nog keus te hebben op haar boterham; jam, smeerkaasjes, nutella, pindakaas (made in Ghana). Het was erg gezellig. Volgende week woensdag komt ze groundnut-soep eten, want dat heeft ze nog niet gehad!
Zaterdag 8 oktober:
Een heerlijk dagje, want we hebben het er van genomen! Wij zijn naar het grote hotel van Swedru gegaan en hebben heerlijk aan het zwembad gelegen, met een colaatje en een boek, genieten dus. Nu zat het weer niet helemaal mee, het was wel warm, maar heel erg bewolkt en af en toe zon. ’s Ochtends zelfs heel erg geregend, dus we zagen ons plan al in duigen vallen, maar gelukkig bleef het verder droog en hebben we de zon gevangen die te vangen was. Dus we hebben nu eindelijk een begin gemaakt aan ons Ghana kleurtje! We hebben daar trouwens ook heerlijk gegeten: een beef-spies met jollof rice, wat geniet je dan zeg!
Zondag 9 oktober:
Een mooie dag, en lekker rustig aan doen. ’s Middags zijn we met Katherine naar Baa gereden, zo’n 40 minuten verder, waar NL-dame, Irma, zit van het Leger de Heils. Ze zit hier sinds juli en heeft ook een contract getekend voor 2 jaar. Ze werkt daar als kinderverpleegkundige. Het was erg gezellig. ’s Avonds op de terug weg moesten we gaan tanken, op die kleine wegen heb je dan alleen nog een handmatige pompinstallaties, die nog werkt met gallons. Ze pompen dan eerst de maatfles vol en laten het dat in de auto lopen. O ja, een bonnetje hebben ze wel, maar die mag jezelf invullen!
Maandag 10 oktober:
We hadden een soort van baaldag, nou ja we hadden gewoon niet zo veel zin om iets te doen na zo’n relaxed weekendje. ’s Ochtends hebben we de kinderen behandeld. En ’s middags gingen we onze opdracht voor school maken, wat ja dat moet ook gebeuren.
Aan het begin van de middag waren er ineens best veel (grote) mieren in het gras om ons huisje en al een beetje op de stoep. Toen hebben we de buurjongens gevraagd wat we moesten doen, en die hebben toen met kerosine het grootste gros verbrand. Toen we terugkwamen van Raymond, waren het erg ineens nog meer, nu in opmars richting de buren. We hadden aan brother Micheal gevraagd wat we daar tegen moesten doen en die zei kerosine met water mengen en dat verspreiden, daar houden de Army-Ants niet van. Dus wij dat tegen de buurjongen gezegd. Hij en een vriendje zijn toen kerosine gaan halen, gemengd met water en dit gaan verspreiden. Maar de mieren waren ondertussen al zover dat ze de muren op aan het klimmen waren en zelfs ook al naar binnen kwamen. Toen ontstond er toch wel een soort van paniek bij ons. De twee jongens hebben ons supergoed geholpen en zeiden dat ze nu niet meer binnen kwamen, nou ja wij dachten eerst zien dan geloven! We hebben een filmpje opgezet voor de ontspanning, en daarna nog een check ronde voor het slapen: bijna alle mieren waren verdwenen. Het waren Army-Ants die als het heftig geregend heeft weer een opmars maken naar een andere plek, ze bijten en dat doet dan ook echt pijn. Ze zaten zelfs vastgebeten in Anki’s slippers. Alleen ’s nachts wat last gehad van beestjes die er niet waren, maar gewoon het kriebel gevoel.
Dinsdag 11 oktober:
’s Ochtends echt beseffen wat er gister allemaal was gebeurt, het waren wel echt heel erg veel mieren! Daarna spullen bij elkaar rapen voor therapie, toen we er achter kwamen dat ons fototoestel weg was. Allebei alles 2 keer nagezocht, toen maar naar Katherine het hele verhaal uitgelegd wat wij dachten: de buurjongen en zijn vriendje die ons zo goed hadden geholpen zijn ook bij ons binnen geweest om daar de mieren te bestrijden. We hadden toen alles begon, twee laptops op tafel staan, fototoestel en nog meer dingen. In deze situatie ga je er niet vanuit ze een van de twee iets kwaad wilde doen. Janneke heeft wel het een en ander opgeruimd, terwijl Anki mieren buiten aan het bestrijden was. Maar je hebt in zo’n situaties niet meer alles in de gaten. Dus waarschijnlijk heeft het vriendje van de buurjongen daar misbruik van gemaakt. De buurjongen is namelijk gewend om bij blanken over de vloer te komen, i.v.m. de baan van zijn ouders. De Captain was naar Swedru en is zo snel mogelijk teruggekomen. De twee jongens waren naar school, als ze terug kwamen zou ze met ze praten. Het was wel een vervelende situatie voor haar, want ze woont hier net een week en haar middelste zoon was erbij betrokken. We hebben haar uitgelegd dat we geen problemen wilden, alleen de camera terug! De jongens waren terug uit school, ze heeft met ze gepraat en het vriendje ontkende alles, uiteindelijk heeft ze camera in de tas van de jongen gevonden. Wat waren wij opgelucht zeg, want we hadden ons de hele dag echt vervelend gevoeld, hoofdpijn, boos, verdrietig! Hij had wel met de camera gekloot, hij had al onze foto’s gewist (gelukkig zetten we regelmatig de foto’s op de laptop). Hij had ook foto’s en filmpjes van zichzelf gemaakt. Maar we zijn erg opgelucht, maar eigenlijk mag zoiets niet gebeuren, de mensen schijnen hier te denken dat aubroenies veel geld hebben en dus niks missen, dus met andere woorden het is geoorloofd om iets van de aubroenies mee te nemen!?!? De meeste mensen zullen niks nemen van aubroenies, maar je hebt er altijd een paar rotte appels tussen zitten zullen we maar zeggen!
Onze timmerman Yaw heeft een slot op onze slaapkamerdeur gezet zodat we daar alles kunnen laten als we weg zijn en een schuifje op de achterdeur zodat niemand meer ongevraagd ons huis in kan (dit gebeurt nog weleens met kinderen).
Vrijdag 7 oktober:
We krijgen steeds meer inpatients, en dat is natuurlijk erg leuk! Nu is Katherine dus regelmatig op outreach, maar wij blijven steeds meer in de Rehab. Dit vinden we erg fijn, ons eigen plan kunnen trekken en de kinderen behandelen. Wel hebben een vertaler nodig, de zuster die altijd in de Rehab is heeft vakantie en Auntie Florence gaat altijd mee op outreach. Nu hebben we een meneer van de workshop die ons helpt; brother Bright. Hij is echt heel erg aardig en vindt kinderen zelf ook heel erg leuk.
Op vrijdag kwam een vrijwilligster vanuit NL ons bezoeken, Margreet uit Groningen. Ze doet nu 5,5 week vrijwilligerswerk en daarna gaat ze nog 3 weken rondtrekken. Ze woont in een gastgezin een paar dorpen verderop, maar hier in Duakwa heeft ze meer te doen in de kliniek, vandaar dat ze hier komt werken. Ze zit dus in een gastgezin, met alleen maar Ghanees eten, ook het brood. Ze heeft met ons geluncht en vond het erg lekker om NL-brood te eten (wat wij in Accra halen) en ook nog keus te hebben op haar boterham; jam, smeerkaasjes, nutella, pindakaas (made in Ghana). Het was erg gezellig. Volgende week woensdag komt ze groundnut-soep eten, want dat heeft ze nog niet gehad!
Zaterdag 8 oktober:
Een heerlijk dagje, want we hebben het er van genomen! Wij zijn naar het grote hotel van Swedru gegaan en hebben heerlijk aan het zwembad gelegen, met een colaatje en een boek, genieten dus. Nu zat het weer niet helemaal mee, het was wel warm, maar heel erg bewolkt en af en toe zon. ’s Ochtends zelfs heel erg geregend, dus we zagen ons plan al in duigen vallen, maar gelukkig bleef het verder droog en hebben we de zon gevangen die te vangen was. Dus we hebben nu eindelijk een begin gemaakt aan ons Ghana kleurtje! We hebben daar trouwens ook heerlijk gegeten: een beef-spies met jollof rice, wat geniet je dan zeg!
Zondag 9 oktober:
Een mooie dag, en lekker rustig aan doen. ’s Middags zijn we met Katherine naar Baa gereden, zo’n 40 minuten verder, waar NL-dame, Irma, zit van het Leger de Heils. Ze zit hier sinds juli en heeft ook een contract getekend voor 2 jaar. Ze werkt daar als kinderverpleegkundige. Het was erg gezellig. ’s Avonds op de terug weg moesten we gaan tanken, op die kleine wegen heb je dan alleen nog een handmatige pompinstallaties, die nog werkt met gallons. Ze pompen dan eerst de maatfles vol en laten het dat in de auto lopen. O ja, een bonnetje hebben ze wel, maar die mag jezelf invullen!
Maandag 10 oktober:
We hadden een soort van baaldag, nou ja we hadden gewoon niet zo veel zin om iets te doen na zo’n relaxed weekendje. ’s Ochtends hebben we de kinderen behandeld. En ’s middags gingen we onze opdracht voor school maken, wat ja dat moet ook gebeuren.
Aan het begin van de middag waren er ineens best veel (grote) mieren in het gras om ons huisje en al een beetje op de stoep. Toen hebben we de buurjongens gevraagd wat we moesten doen, en die hebben toen met kerosine het grootste gros verbrand. Toen we terugkwamen van Raymond, waren het erg ineens nog meer, nu in opmars richting de buren. We hadden aan brother Micheal gevraagd wat we daar tegen moesten doen en die zei kerosine met water mengen en dat verspreiden, daar houden de Army-Ants niet van. Dus wij dat tegen de buurjongen gezegd. Hij en een vriendje zijn toen kerosine gaan halen, gemengd met water en dit gaan verspreiden. Maar de mieren waren ondertussen al zover dat ze de muren op aan het klimmen waren en zelfs ook al naar binnen kwamen. Toen ontstond er toch wel een soort van paniek bij ons. De twee jongens hebben ons supergoed geholpen en zeiden dat ze nu niet meer binnen kwamen, nou ja wij dachten eerst zien dan geloven! We hebben een filmpje opgezet voor de ontspanning, en daarna nog een check ronde voor het slapen: bijna alle mieren waren verdwenen. Het waren Army-Ants die als het heftig geregend heeft weer een opmars maken naar een andere plek, ze bijten en dat doet dan ook echt pijn. Ze zaten zelfs vastgebeten in Anki’s slippers. Alleen ’s nachts wat last gehad van beestjes die er niet waren, maar gewoon het kriebel gevoel.
Dinsdag 11 oktober:
’s Ochtends echt beseffen wat er gister allemaal was gebeurt, het waren wel echt heel erg veel mieren! Daarna spullen bij elkaar rapen voor therapie, toen we er achter kwamen dat ons fototoestel weg was. Allebei alles 2 keer nagezocht, toen maar naar Katherine het hele verhaal uitgelegd wat wij dachten: de buurjongen en zijn vriendje die ons zo goed hadden geholpen zijn ook bij ons binnen geweest om daar de mieren te bestrijden. We hadden toen alles begon, twee laptops op tafel staan, fototoestel en nog meer dingen. In deze situatie ga je er niet vanuit ze een van de twee iets kwaad wilde doen. Janneke heeft wel het een en ander opgeruimd, terwijl Anki mieren buiten aan het bestrijden was. Maar je hebt in zo’n situaties niet meer alles in de gaten. Dus waarschijnlijk heeft het vriendje van de buurjongen daar misbruik van gemaakt. De buurjongen is namelijk gewend om bij blanken over de vloer te komen, i.v.m. de baan van zijn ouders. De Captain was naar Swedru en is zo snel mogelijk teruggekomen. De twee jongens waren naar school, als ze terug kwamen zou ze met ze praten. Het was wel een vervelende situatie voor haar, want ze woont hier net een week en haar middelste zoon was erbij betrokken. We hebben haar uitgelegd dat we geen problemen wilden, alleen de camera terug! De jongens waren terug uit school, ze heeft met ze gepraat en het vriendje ontkende alles, uiteindelijk heeft ze camera in de tas van de jongen gevonden. Wat waren wij opgelucht zeg, want we hadden ons de hele dag echt vervelend gevoeld, hoofdpijn, boos, verdrietig! Hij had wel met de camera gekloot, hij had al onze foto’s gewist (gelukkig zetten we regelmatig de foto’s op de laptop). Hij had ook foto’s en filmpjes van zichzelf gemaakt. Maar we zijn erg opgelucht, maar eigenlijk mag zoiets niet gebeuren, de mensen schijnen hier te denken dat aubroenies veel geld hebben en dus niks missen, dus met andere woorden het is geoorloofd om iets van de aubroenies mee te nemen!?!? De meeste mensen zullen niks nemen van aubroenies, maar je hebt er altijd een paar rotte appels tussen zitten zullen we maar zeggen!
Onze timmerman Yaw heeft een slot op onze slaapkamerdeur gezet zodat we daar alles kunnen laten als we weg zijn en een schuifje op de achterdeur zodat niemand meer ongevraagd ons huis in kan (dit gebeurt nog weleens met kinderen).
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
