Reizen door Afrika
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Gideon en Anki
11 April 2005 | Zambia, Lusaka
Wat een geweldige dagen hebben wij gehad op Wild life camp! Als je ooit in je leven goedkoop op een plaats op vakantie wilt gaan waar je uitzicht vergelijkbaar is met het mooiste 5-sterren hotel in Europa dan moet je zeker hierheen komen!Zorg wel even voor eigen vervoer!
Onze rit terug was dus niet zo gemakkelijk te regelen als we gehoopt hadden. We hadden iemand een behoorlijke bonus beloofd als hij voor ons een taxi kon regelen die voor 250.000 kwacha ons terug naar Chipata zou brengen, maar hij slaagde hier niet in. De enige twee mogelijkheden van vervoer die overbleven waren nu; vliegen (160 dollar) of de gevreesde Cantar om 7 uur 's nachts! We hebben uiteindelijk besloten om een privé Canter te pakken om 10 uur in de ochtend. Veel te veel voor betaald, maar ja als je geen andere keus hebt dan moet het maar. Deze rit terug was waarschijnlijk tot nu toe het meest heftige wat we hebben meegemaakt! We zaten in die halfopen vrachtwagen in de laadbak, op onze bagage en hadden 4 uur lang het genot van stof in onze ogen! Alsof dit niet erg genoeg was werd de Canter ook steeds voller, omdat er mensen mee konden gaan voor praktisch niets omdat de rit toch al betaald was door de twee blanken.
Laadbak vol, geen beenruimte, stof in je ogen, maar wel weer een echte Afrika-ervaring! Onderweg hebben we nog vrij veel gepraat met een jongen naast ons die 19 jaar was. Hij vertelde ons verhalen over zijn Italiaanse sponsor die hij heel erg dankbaar was. Door die sponsor kon hij iedere periode naar school gaan en zijn opleiding afmaken. Hij moest zelf op het vliegveld zijn geld op gaan halen en naar de school brengen. Hij was ons ook aan het vertellen dat heel veel kinderen in het dorp geen sponsor hebben en dat hij daarom heel erg veel geluk heeft. Deze jongen zat in de Canter, omdat hij een rit van 9 uur (heen en terug) ging afleggen om een nieuwe spiegel voor een auto te kopen/ruilen. Hij had het kapotte model bij zich. Eigenlijk ongelofelijk aangezien wij alleen maar even naar het centrum hoeven te rijden om er een te halen. Tijdens deze idiote rit, waarin we helemaal door elkaar zijn geschud en opeens erachter kwamen dat het bovenste gedeelte van de laadbak met een soort rubberen binnenband aan de wagen waren vastgemaakt, vielen ons nog een aantal dingen op. Een jongetje dat ook in de wagen zat kocht op een gegeven moment langs de weg bij een dorpje een tros bananen en wat suikerriet en bood mij een banaan en wat suikerriet aan. Ik vond dit erg opmerkelijk aangezien ik nog geen woord met het kind had uitgewisseld en deze kinderen heel erg arm waren. De vriendelijkheid van de mensen hier is vaak niet te begrijpen. Ondanks dat de mensen hier veel minder bezitten, hebben ze veel meer voor hun medemens over!
Na een zware rit van 4 uur kwamen we eindelijk helemaal onder de stof aan in Chipata. We zijn meteen naar Pine view gegaan en hebben hier een kamer gepakt voor de avond. Nadat we besloten hadden om de bus terug naar Lusaka te pakken om 8 uur zijn we gaan slapen. De volgende dag kwamen we om 7:30 aan op het station en je gelooft het gewoon niet. Daar waar de bus op de heenreis vanuit de hoofdstad dik 2 uur later vertrok, was de bus nu meer dan een half uur te vroeg vertrokken. We konden dus nu gaan wachten op de volgende bus die om 10 uur zou vertrekken. Dit gaf ons de gelegenheid om 2,5 uur op onze bagage te zitten op het station en om nog even rond de markt te kijken. De markt was heel erg leuk om te zien en wat ons opviel was dat de mensen (verkopers) helemaal niet opdringerig zijn. Iedereen zegt je wel vriendelijk gedag, maar er wordt niets aangesmeerd! Als je geen interesse hebt dan wordt je meteen met rust gelaten. Om 10 uur verscheen de bus tot onze blijdschap.
Nadat het laadruim gesloten werd, hebben we ons naar de ingang van de bus begeven en zijn ingestapt. Na 5 min. mochten we echter weer uitstappen, omdat er een probleem was met de bus. Plotseling vertrok de bus met onze bagage!! Geen idee waarheen, maar hij zou nu gemaakt worden. Dus we moesten maar even gaan wachten (--> voor de afwisseling!) na 2 uur verscheen de bus weer en konden we instappen. Met 'nieuwe goede zin' zaten we in de bus aangezien we nu eindelijk konden vertrekken. Deze zin zou ons naar 1,5 uur rijden vergaan!!
Na 1,5 uur rijden werd er opeens langs de weg bij een paar hutjes gestopt. Hier keken we niet raar van op aangezien het heel normaal is dat de bus overal en nergens stopt..Toch bleek er dit keer wat anders aan de hand er stapten niet alleen veel mensen uit (wat ook gebruikelijk is), maar een non vertelde ons opeens dat de bus stuk was en dat iedereen moest uitstappen! Prima! Opeens schrokken we ons kapot, omdat we een luid 'getok' hoorden. Op de bagageplank boven ons zat een levende kip die vervoerd werd in een plastic tas! Niemand keek op van dit geluid, behalve wij. Vergeet niet dat dit de officiële busmaatschappij van Zambia is!
Toen wij om de oplossing vroegen voor de kapotte bus werd er verbaasd gereageerd, alsof daar nooit over na wordt gedacht. Na lang wachten kwamen we erachter dat een bus eerst uit de hoofdstad (Lusaka) 8 uur zou rijden om mensen af te zetten in Chipata en vervolgens vanuit Chipata op de terugweg ons zou ophalen (ergens rond middernacht waarschijnlijk). Dit was dus echt te gek voor woorden, maar de mensen die in de bus zaten, maakten zicht hier helemaal niet druk om. Ze gingen rustig suikerriet zitten eten, of lekker in de schaduw van de bus luieren. Op een gegeven moment zagen we het niet meer zitten om daar in een niet verlicht dorpje langs de weg te blijven zitten en zijn we maar gaan liften. Tot ons groot geluk stopte na ongeveer een half uur een mooie jeep van 3 Zuid-Afrikanen die op weg naar Chipata waren en die nog plaats hadden voor 2 student backpakkers die pech hadden met het openbaar vervoer! Na weer 1,5 uur rijden waren we terug bij af en zaten we weer bij Pine view. Hier was echter geen plaats meer en we moesten dus een andere guest house gaan zoeken. Na lang zoeken vonden we Kamocho Guest House met een vrij nette kamer. Nog even snel voordat het donker werd boodschappen doen bij de Shoprite (grootste supermarkt keten in Zambia)! Wij lopen naar binnen en je gelooft het niet, maar de stroom valt uit en de hele supermarkt is donker! Het is vandaag duidelijk niet onze dag! Meteen werden alle deuren van de supermarkt gesloten, zodat niemand erin of eruit kon. Iedereen bleef rustig zoals altijd hier en na 10 minuten ging het licht weer aan. Iedereen ging weer rustig verder met winkelen. Tijdens ons avondeten bij Pine View hebben we nog een tijdje gepraat met de eigenaar van Pine View, die ons aanraadde om de nachtbus te pakken om 3:00 omdat deze niet bij alle dorpjes stopte. Hij is zelf nog even naar het station gereden in zijn auto om de ticket om te laten zetten voor ons. Dit is nog eens gastvriendelijkheid!
Na een paar uurtjes slapen in de Kamocho guest house hadden we een taxi naar het station waar we de nachtbus instapten om terug te reizen. De bus zou er absoluut niet minder lang over doen en stopte al na een uurtje rijden 1 uur lang bij een tankstation om op iemand te wachten die een kaartje had gekocht!
Onderweg is het heel apart om te zien wat iedereen bij de 'wegrestaurantjes' koopt! Er worden gerookte vissen gekocht die in de bus gefileerd worden en frieten in papieren zakken. Het ongelofelijk maar er zou zich nog meer voordoen deze rit!!
We hadden al verteld over de idiote rijstijl van de chauffeurs hier! De bussen rijden gemakkelijk 120 over wegen die verschrikkelijk slecht zijn en dat dit niet altijd vlekkeloos gebeurd bleek later op de dag. Toen we opeens een berg opreden met de bus zagen we bovenaan de berg twee vrachtwagens in de berm liggen die compleet total loss waren gereden. Ze waren frontaal gebotst (waarschijnlijk, omdat de wagens hier midden op de weg rijden totdat ze een tegenligger zien maar boven aan de berg kon je niet zien wat er aan de andere kant aankwam!) Onze bus remde nu af en we zagen een lijk langs de weg liggen waar niemand zich om bekommerde een blanke was uit zijn jeep gestapt om te helpen, maar hier was echt niets meer aan te redden. Wat een situatie!! Bedenk je ook maar eens dat er geen netwerk is voor je telefoon en dat een ambulance er ook echt pas over een uurtje of 5 kan zijn! Het ergste was de mensen in de bus heel even keken naar het voorval buiten de bus en toen gewoon weer rustig hun krantje gingen lezen! Deze ongelukken doen zich blijkbaar vaker voor.
Gelukkig kwamen wij wel heelhuids aan in Lusaka! We zijn hier nog een aantal dagen gebleven om ons voor te bereiden op onze rit naar Livingstone en de Victoria Falls!
Onze rit terug was dus niet zo gemakkelijk te regelen als we gehoopt hadden. We hadden iemand een behoorlijke bonus beloofd als hij voor ons een taxi kon regelen die voor 250.000 kwacha ons terug naar Chipata zou brengen, maar hij slaagde hier niet in. De enige twee mogelijkheden van vervoer die overbleven waren nu; vliegen (160 dollar) of de gevreesde Cantar om 7 uur 's nachts! We hebben uiteindelijk besloten om een privé Canter te pakken om 10 uur in de ochtend. Veel te veel voor betaald, maar ja als je geen andere keus hebt dan moet het maar. Deze rit terug was waarschijnlijk tot nu toe het meest heftige wat we hebben meegemaakt! We zaten in die halfopen vrachtwagen in de laadbak, op onze bagage en hadden 4 uur lang het genot van stof in onze ogen! Alsof dit niet erg genoeg was werd de Canter ook steeds voller, omdat er mensen mee konden gaan voor praktisch niets omdat de rit toch al betaald was door de twee blanken.
Laadbak vol, geen beenruimte, stof in je ogen, maar wel weer een echte Afrika-ervaring! Onderweg hebben we nog vrij veel gepraat met een jongen naast ons die 19 jaar was. Hij vertelde ons verhalen over zijn Italiaanse sponsor die hij heel erg dankbaar was. Door die sponsor kon hij iedere periode naar school gaan en zijn opleiding afmaken. Hij moest zelf op het vliegveld zijn geld op gaan halen en naar de school brengen. Hij was ons ook aan het vertellen dat heel veel kinderen in het dorp geen sponsor hebben en dat hij daarom heel erg veel geluk heeft. Deze jongen zat in de Canter, omdat hij een rit van 9 uur (heen en terug) ging afleggen om een nieuwe spiegel voor een auto te kopen/ruilen. Hij had het kapotte model bij zich. Eigenlijk ongelofelijk aangezien wij alleen maar even naar het centrum hoeven te rijden om er een te halen. Tijdens deze idiote rit, waarin we helemaal door elkaar zijn geschud en opeens erachter kwamen dat het bovenste gedeelte van de laadbak met een soort rubberen binnenband aan de wagen waren vastgemaakt, vielen ons nog een aantal dingen op. Een jongetje dat ook in de wagen zat kocht op een gegeven moment langs de weg bij een dorpje een tros bananen en wat suikerriet en bood mij een banaan en wat suikerriet aan. Ik vond dit erg opmerkelijk aangezien ik nog geen woord met het kind had uitgewisseld en deze kinderen heel erg arm waren. De vriendelijkheid van de mensen hier is vaak niet te begrijpen. Ondanks dat de mensen hier veel minder bezitten, hebben ze veel meer voor hun medemens over!
Na een zware rit van 4 uur kwamen we eindelijk helemaal onder de stof aan in Chipata. We zijn meteen naar Pine view gegaan en hebben hier een kamer gepakt voor de avond. Nadat we besloten hadden om de bus terug naar Lusaka te pakken om 8 uur zijn we gaan slapen. De volgende dag kwamen we om 7:30 aan op het station en je gelooft het gewoon niet. Daar waar de bus op de heenreis vanuit de hoofdstad dik 2 uur later vertrok, was de bus nu meer dan een half uur te vroeg vertrokken. We konden dus nu gaan wachten op de volgende bus die om 10 uur zou vertrekken. Dit gaf ons de gelegenheid om 2,5 uur op onze bagage te zitten op het station en om nog even rond de markt te kijken. De markt was heel erg leuk om te zien en wat ons opviel was dat de mensen (verkopers) helemaal niet opdringerig zijn. Iedereen zegt je wel vriendelijk gedag, maar er wordt niets aangesmeerd! Als je geen interesse hebt dan wordt je meteen met rust gelaten. Om 10 uur verscheen de bus tot onze blijdschap.
Nadat het laadruim gesloten werd, hebben we ons naar de ingang van de bus begeven en zijn ingestapt. Na 5 min. mochten we echter weer uitstappen, omdat er een probleem was met de bus. Plotseling vertrok de bus met onze bagage!! Geen idee waarheen, maar hij zou nu gemaakt worden. Dus we moesten maar even gaan wachten (--> voor de afwisseling!) na 2 uur verscheen de bus weer en konden we instappen. Met 'nieuwe goede zin' zaten we in de bus aangezien we nu eindelijk konden vertrekken. Deze zin zou ons naar 1,5 uur rijden vergaan!!
Na 1,5 uur rijden werd er opeens langs de weg bij een paar hutjes gestopt. Hier keken we niet raar van op aangezien het heel normaal is dat de bus overal en nergens stopt..Toch bleek er dit keer wat anders aan de hand er stapten niet alleen veel mensen uit (wat ook gebruikelijk is), maar een non vertelde ons opeens dat de bus stuk was en dat iedereen moest uitstappen! Prima! Opeens schrokken we ons kapot, omdat we een luid 'getok' hoorden. Op de bagageplank boven ons zat een levende kip die vervoerd werd in een plastic tas! Niemand keek op van dit geluid, behalve wij. Vergeet niet dat dit de officiële busmaatschappij van Zambia is!
Toen wij om de oplossing vroegen voor de kapotte bus werd er verbaasd gereageerd, alsof daar nooit over na wordt gedacht. Na lang wachten kwamen we erachter dat een bus eerst uit de hoofdstad (Lusaka) 8 uur zou rijden om mensen af te zetten in Chipata en vervolgens vanuit Chipata op de terugweg ons zou ophalen (ergens rond middernacht waarschijnlijk). Dit was dus echt te gek voor woorden, maar de mensen die in de bus zaten, maakten zicht hier helemaal niet druk om. Ze gingen rustig suikerriet zitten eten, of lekker in de schaduw van de bus luieren. Op een gegeven moment zagen we het niet meer zitten om daar in een niet verlicht dorpje langs de weg te blijven zitten en zijn we maar gaan liften. Tot ons groot geluk stopte na ongeveer een half uur een mooie jeep van 3 Zuid-Afrikanen die op weg naar Chipata waren en die nog plaats hadden voor 2 student backpakkers die pech hadden met het openbaar vervoer! Na weer 1,5 uur rijden waren we terug bij af en zaten we weer bij Pine view. Hier was echter geen plaats meer en we moesten dus een andere guest house gaan zoeken. Na lang zoeken vonden we Kamocho Guest House met een vrij nette kamer. Nog even snel voordat het donker werd boodschappen doen bij de Shoprite (grootste supermarkt keten in Zambia)! Wij lopen naar binnen en je gelooft het niet, maar de stroom valt uit en de hele supermarkt is donker! Het is vandaag duidelijk niet onze dag! Meteen werden alle deuren van de supermarkt gesloten, zodat niemand erin of eruit kon. Iedereen bleef rustig zoals altijd hier en na 10 minuten ging het licht weer aan. Iedereen ging weer rustig verder met winkelen. Tijdens ons avondeten bij Pine View hebben we nog een tijdje gepraat met de eigenaar van Pine View, die ons aanraadde om de nachtbus te pakken om 3:00 omdat deze niet bij alle dorpjes stopte. Hij is zelf nog even naar het station gereden in zijn auto om de ticket om te laten zetten voor ons. Dit is nog eens gastvriendelijkheid!
Na een paar uurtjes slapen in de Kamocho guest house hadden we een taxi naar het station waar we de nachtbus instapten om terug te reizen. De bus zou er absoluut niet minder lang over doen en stopte al na een uurtje rijden 1 uur lang bij een tankstation om op iemand te wachten die een kaartje had gekocht!
Onderweg is het heel apart om te zien wat iedereen bij de 'wegrestaurantjes' koopt! Er worden gerookte vissen gekocht die in de bus gefileerd worden en frieten in papieren zakken. Het ongelofelijk maar er zou zich nog meer voordoen deze rit!!
We hadden al verteld over de idiote rijstijl van de chauffeurs hier! De bussen rijden gemakkelijk 120 over wegen die verschrikkelijk slecht zijn en dat dit niet altijd vlekkeloos gebeurd bleek later op de dag. Toen we opeens een berg opreden met de bus zagen we bovenaan de berg twee vrachtwagens in de berm liggen die compleet total loss waren gereden. Ze waren frontaal gebotst (waarschijnlijk, omdat de wagens hier midden op de weg rijden totdat ze een tegenligger zien maar boven aan de berg kon je niet zien wat er aan de andere kant aankwam!) Onze bus remde nu af en we zagen een lijk langs de weg liggen waar niemand zich om bekommerde een blanke was uit zijn jeep gestapt om te helpen, maar hier was echt niets meer aan te redden. Wat een situatie!! Bedenk je ook maar eens dat er geen netwerk is voor je telefoon en dat een ambulance er ook echt pas over een uurtje of 5 kan zijn! Het ergste was de mensen in de bus heel even keken naar het voorval buiten de bus en toen gewoon weer rustig hun krantje gingen lezen! Deze ongelukken doen zich blijkbaar vaker voor.
Gelukkig kwamen wij wel heelhuids aan in Lusaka! We zijn hier nog een aantal dagen gebleven om ons voor te bereiden op onze rit naar Livingstone en de Victoria Falls!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
