Een melig weekend
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Gideon en Anki
20 September 2005 | Ghana, Accra
Zaterdag 17 september
Lekker effe kunnen internetten en omdat de meeste Ghanesen pas na 11 uur vrije tijd hebben was het nog niet druk en was het internet niet supertraag, dus dat scheelt.
En omdat we in de big-city Swedru waren wilden lekker uiteten. Nou dat kan hier al voor nog geen 7 euro met ons tweeën. En krijg je een groot bord met fried rise en superveel kip en drie cola.
We hebben weer veel ervaring op de plaatselijke markt, alle marktvrouwen wilde wel dat we bij hun de producten kochten. En ze snappen hier niet dat harde tomaten veel lekkerder zijn als die zachte. Hun gebruiken die zachte voor hun stuw en dergelijke te maken. Nou eer dat we die vrouw hadden uitgelegd wat we wilden. Samen met haar de harde eruit gezocht, ze stopt ze in een zakje en begint het zakje vervolgens aan te vullen met zachte tomaten. We kregen haar niet aan het verstand gebracht dat het heel aardig was maar dat we die echt niet hoefden. Die geur op de markt was niet te harden, ze verkochten er nogal veel gerookte vis en dat rook supervies.
Omdat onze washandjes er hier niet beter op worden (ja we worden echt vies hier), hebben we de Ghaneese versie van een washandje gekocht. Dit lijkt op zo’n Dove-puf maar dan niet opgefroemeld, dus een harde lap met gaatjes. En zoals de echte insiders weten, houden we alle twee nogal van schoenen en konden we het dus niet laten om ons eerste paar Ghaneese slippers aan te schaffen. We merken ook steeds meer dat de mensen hier erg enthousiast reageren als je een paar woordjes Tree (Ghanees dialect) spreekt.
Zondag 18 september
We zijn met Katherine en Irma naar Salvation Army kerk geweest. Erg indrukwekkend met heel veel muziek, dansen en heel hard zingen. Alles moet luidruchtig hier, dus de luidspreker staat veel te hard, de mensen die iets zeggen praten erg hard en de muziek in een vrij klein kerkje met trompetten en trommels, is ook aan de harde kant. Het lijkt een grote chaos. Het is hier gebruikelijk dat gasten en nieuwelingen worden voorgesteld. Katherine heeft ons dus voorgesteld en zodra ze onze namen noemde moesten we gaan staan. Nou dat was nog niet alles, er werd een liedje voor ons gespeeld en daar moesten we dus op de’dansvloer’ gaan dansen. Daar sta je dan te dansen met hele harde muziek. Er werd ook een collecte gehouden, maar ook die was niet zo stijf als in Nederland. Weer met een leuk muziekje eronder en dansend door de hele kerkzaal, het enige gestructureerde hieraan was dat we in een soort van rij dansten. In totaal hebben we er drie uur gezeten!! Ook dat zal je in Nederland niet snel meemaken.
’s Middags is Irma nog even langs gekomen en hebben we gezellig zitten kletsen. Omdat Irma weet wat er met je kan gebeuren in zo’n land heeft ze echt een paar goeie tips gegeven die we zeker nog kunnen gebruiken. We proberen uit alles wat we meemaken maar het positieve eruit te halen, ook al heeft het niet direct met de ergotherapie te maken.
Maandag 19 september
Er stond vandaag een huisbezoek met de social worker op het programma. Daarbij hebben we nog twee ex-inpatients opgezocht. Deze waren namelijk niet meer op review geweest en we wilden weten of ze nog wat met hun aangepaste schoenen en callipers deden. Nou uiteindelijk doen ze niet echt veel meer mee en hebben we ze toch maar dringend verzocht om naar het revalidatiecentrum te komen. Alweer is geld natuurlijk het probleem, want als ze een dag weggaan kunnen ze geen geld verdienen. Maar wij vinden het geen reden om de aangepaste schoenen niet te gebruiken. Het is natuurlijk nog afwachten of ze uiteindelijk nog zullen komen, maar we hebben ons vandaag weer nuttig gemaakt. En daar zijn we al heel blij om.
In een ander dorpje moesten we even wachten op onze chauffeur. En een man die langs de weg stond kwam even gezellig kletsen. Hij snapte maar de helft van het engels en de social worker had het al snel met hem gehad. Omdat hij maar de helft snapte en wij zijn vragen niet snapte, werd het gesprek al snel heel melig en hebben echt gelachen om de hele situatie. Twee aubroenies die dubbel lagen van het lachen, nou ook in dit dorp was dat een hele happening.
Nog even een algemene opmerking, we horen van alle kanten dat onze site erg druk bezocht wordt, dit vinden wij erg fijn!!!!! Zoals jullie uitkijken naar een bericht van ons, kijken ook wij altijd weer uit naar de reacties. Echt top zo’n site!!!!!
Lekker effe kunnen internetten en omdat de meeste Ghanesen pas na 11 uur vrije tijd hebben was het nog niet druk en was het internet niet supertraag, dus dat scheelt.
En omdat we in de big-city Swedru waren wilden lekker uiteten. Nou dat kan hier al voor nog geen 7 euro met ons tweeën. En krijg je een groot bord met fried rise en superveel kip en drie cola.
We hebben weer veel ervaring op de plaatselijke markt, alle marktvrouwen wilde wel dat we bij hun de producten kochten. En ze snappen hier niet dat harde tomaten veel lekkerder zijn als die zachte. Hun gebruiken die zachte voor hun stuw en dergelijke te maken. Nou eer dat we die vrouw hadden uitgelegd wat we wilden. Samen met haar de harde eruit gezocht, ze stopt ze in een zakje en begint het zakje vervolgens aan te vullen met zachte tomaten. We kregen haar niet aan het verstand gebracht dat het heel aardig was maar dat we die echt niet hoefden. Die geur op de markt was niet te harden, ze verkochten er nogal veel gerookte vis en dat rook supervies.
Omdat onze washandjes er hier niet beter op worden (ja we worden echt vies hier), hebben we de Ghaneese versie van een washandje gekocht. Dit lijkt op zo’n Dove-puf maar dan niet opgefroemeld, dus een harde lap met gaatjes. En zoals de echte insiders weten, houden we alle twee nogal van schoenen en konden we het dus niet laten om ons eerste paar Ghaneese slippers aan te schaffen. We merken ook steeds meer dat de mensen hier erg enthousiast reageren als je een paar woordjes Tree (Ghanees dialect) spreekt.
Zondag 18 september
We zijn met Katherine en Irma naar Salvation Army kerk geweest. Erg indrukwekkend met heel veel muziek, dansen en heel hard zingen. Alles moet luidruchtig hier, dus de luidspreker staat veel te hard, de mensen die iets zeggen praten erg hard en de muziek in een vrij klein kerkje met trompetten en trommels, is ook aan de harde kant. Het lijkt een grote chaos. Het is hier gebruikelijk dat gasten en nieuwelingen worden voorgesteld. Katherine heeft ons dus voorgesteld en zodra ze onze namen noemde moesten we gaan staan. Nou dat was nog niet alles, er werd een liedje voor ons gespeeld en daar moesten we dus op de’dansvloer’ gaan dansen. Daar sta je dan te dansen met hele harde muziek. Er werd ook een collecte gehouden, maar ook die was niet zo stijf als in Nederland. Weer met een leuk muziekje eronder en dansend door de hele kerkzaal, het enige gestructureerde hieraan was dat we in een soort van rij dansten. In totaal hebben we er drie uur gezeten!! Ook dat zal je in Nederland niet snel meemaken.
’s Middags is Irma nog even langs gekomen en hebben we gezellig zitten kletsen. Omdat Irma weet wat er met je kan gebeuren in zo’n land heeft ze echt een paar goeie tips gegeven die we zeker nog kunnen gebruiken. We proberen uit alles wat we meemaken maar het positieve eruit te halen, ook al heeft het niet direct met de ergotherapie te maken.
Maandag 19 september
Er stond vandaag een huisbezoek met de social worker op het programma. Daarbij hebben we nog twee ex-inpatients opgezocht. Deze waren namelijk niet meer op review geweest en we wilden weten of ze nog wat met hun aangepaste schoenen en callipers deden. Nou uiteindelijk doen ze niet echt veel meer mee en hebben we ze toch maar dringend verzocht om naar het revalidatiecentrum te komen. Alweer is geld natuurlijk het probleem, want als ze een dag weggaan kunnen ze geen geld verdienen. Maar wij vinden het geen reden om de aangepaste schoenen niet te gebruiken. Het is natuurlijk nog afwachten of ze uiteindelijk nog zullen komen, maar we hebben ons vandaag weer nuttig gemaakt. En daar zijn we al heel blij om.
In een ander dorpje moesten we even wachten op onze chauffeur. En een man die langs de weg stond kwam even gezellig kletsen. Hij snapte maar de helft van het engels en de social worker had het al snel met hem gehad. Omdat hij maar de helft snapte en wij zijn vragen niet snapte, werd het gesprek al snel heel melig en hebben echt gelachen om de hele situatie. Twee aubroenies die dubbel lagen van het lachen, nou ook in dit dorp was dat een hele happening.
Nog even een algemene opmerking, we horen van alle kanten dat onze site erg druk bezocht wordt, dit vinden wij erg fijn!!!!! Zoals jullie uitkijken naar een bericht van ons, kijken ook wij altijd weer uit naar de reacties. Echt top zo’n site!!!!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
